تفو بر سالوسی آنانی که خد نماد گرفتن آزادیهای بسزای دیگرانند و خون دگرباشان و دگرباوران بیآزاررا ناگرامی میشمرند لیک هی دم از گرامی بودن جان(زیندگی) و روان(فهمندگی) و تن و ناموس و آبرو و مال دیگران میزنند. به راستی تفو!

زبونی بندگی مایهی رنجست. چهگونه میتوان از این رنج رست؟

ما اکنون بیداریم و پس از مرگ خاب میشویم یا که اکنون خابیم و پس از مرگ بیدار؟

گفتةاند کة بیمهرگان هم چو مهرةداران در گاهِ تنیدگي مایةهایی دردزدا در تنشان پراکندة میشود پس شاید که آنان هم درد میکشند. گویا کة زیندگان هر چة روانی توانمندتر داشتة باشند؛ بیشتر درد میکشند و رنج میبرند. شاید... آه! چة غمبار و دلگزا... خب گویا کة اگر کة بخاهیم ماند و زیست؛ چارةای نداریم جز این کة پیه...