[unable to retrieve full-text content]آفریدهٔ هنرین از فرایاد بر آمدة است و از پالوانهٔ یاد گزشتة است تا نمودة آمدة است.

زمانی کة وامواژةای در زبانِ وامگیر xa0گواردة نشد؛ در پیِ نیاز بة واژةهایی نو با آرِشی نزدیک بة آرشِ واژهٔ ناگواردةای کة پیشتر بة وام گرفتة شدة بود؛ واژةای تازة از همان زبانِ وامدِه ستاندة میشود کة این روند کم کم بدان جا میانجامد کة خانوادةای گستردة از وامواژةهایی ناگواردة در زبانِ وامگیر پدیدار میشو...

بسیاری از امروزیان با این کة از آزادگي بیبهرةاند؛ دلِ خُد را بة آزادي خُش کردةاند.+ نوشتة شدة در xa0جمعه پنجم آذر ۱۳۹۵در تَسویِ xa021:10xa0 بة دستِ xa0زادمردxa0 |xa0

آفریدهٔ هنرین از فرایاد بر آمدة است و از پالوانهٔ یاد گزشتة است تا نمودة آمدة است. + نوشتة شدة در xa0پنجشنبه نهم دی ۱۳۹۵در تَسویِ xa010:27xa0 بة دستِ xa0زادمردxa0 |xa0

پروانةای در بارهٔ xa0آتش شنید پس بجُستش تا یافت آن را و دید. در آن رفت پس شد ناپدید. + نوشتة شدة در xa0پنجشنبه نهم دی ۱۳۹۵در تَسویِ xa010:29xa0 بة دستِ xa0زادمردxa0 |xa0

دری از کهنترین زبانهایِ زندة است، با ادبی گرانسنگ و آن گنجینةای از دُرهایِ گرانی است که نیاکانِ ایر واهشتةاند. پاسش را بداریم و مَهلیم کة تندبادِ زمانة رخِ سادة و سودهٔ این زبان را با گردِ فراموشي بپوشاند و چنگارهایِ واژةهایِ بیگانة تنِ پریوشَش را فرو گیرند و از درون تباه کنند. این زبان زخمِ بیمهريه...

آیا زمانی کة کُردان خُد را نیرانین بپندارند و فارسان آزَریان را نیرانین؛ میشود بة پایداريِ ایران امیدوار بود؟ آوایِ تَرَک خُردنِ دیوارِ خانةام را میشنوم. فریاد! کیست کة مرا دستگیر شود؟ کشورداريِ یکسویهٔ ساستارانی در ایران میرود کة ریشهٔ فرهنگِ ایرانین را بخشکاند! فریاد! کیست کة آبی بدین درختِ خُشسای...

بة نامِ یزدانِ دلسوز و مهربان یزش یزدان راست کة خدایِ جِهانیانست؛ دلسوز و مهربانست؛ خداوندِ روزِ پرستشست. تنها، تو را بندگي میکنیم و تنها، از تو یاري میجوییم. شاهراهِ سرراست را بة ما بنما. شاهراهِ کسانی کة بر ایشان شاهیدی و نه بر ایشان خشم رفتةاست و نه گمگشتةاند. واژةنامة: اللّه=یزدان ، ربّ=خدا ، رح...

از اکنون بة گزشتة و آیندة مگریزیم ولی این را هم فراموش نکنیم کة ما اکنون را بر پایهٔ پندارهٔ خُد از گزشتة میفهمیم و بة امیدِ رسیدن بة آرزوهایمان دلخشیم و بر پایهٔ آرمان کار میکنیم.

گویا کة سِپیدُشتِ فرزانة در نُبیِ پرمایة میخاهد این پیام را برساند کة از آن چة کة هست؛ هیچ گریزی نیست و من بدان ،درست، بو بُردةام پس بهترین راه بة بهترین آیندة را میشناسم و بة شما مینمایمش لیک این فرزان در کالبَدِ استورةای شهنشاهین ریختة شدة است تا کة در مردمان کارگر اوفتد.

نسزد از زبانِ ناب سخن گفت کة زبان روانةایست کة سرچشمةاش را نتوان یافت لیک برای زبانور مایةی سرَفکندگيست کة بر زبانش مهرِ زبانی بیگانة خُردة باشد. آری! مباد آن زمانی کة ناچار شوم زبوني را بپزیرم. هرگز...

گویا کة جهان گر چة گرانبار از بديست ولی رو بة سو ی نیکيِ ناب یزدان میرود.xa0

آنچنان سخن بگو کة آن را همگان بفهمند و ویژگان نتوانند در آن کاستی و نادرستي یافت.

از پُولِس آوردةاند کة «خدا در مَسیها بود و جهان را با خُد آشتی میداد.» از یوهنّای انجیلنویس هم آوردةاند کة «سخن تن شد.» در میانِ مسیهاییانِ نخستین هم کسانی بودند کة دُکِتین برنامیدة میشوند. ایشان مسیها را خدایی آدمینما میپنداشتند و باور داشتند کة وی بة راستي بر دار زدة نشد. فرجامِ کارِ نشستِ خلکیدون...

پشیمان شدن همراهست با رنجی سترگ لیک امیدوارم که راهی باشد به رستن از رنج...

فهمندهی سخن در آیینهی کژ و کوژ و رنگارنگ سخن دیگران نمایی دیگرگشته از خیشرا میبیند لیک خدرا در آن آیینه باز نمیشناسد مگر این که بس هوشیار باشد.

نزد گروهی همهی ایزدان در یزدان گرد آمدند و نزد برخ دگر همهی گوهران در گوهرانگوهر.

خرد شهنشاهست و در هر چه که بخاهد؛ چون و چرا میکند و کسی را مینسزد که ورا از این کار باز دارد.

آیا میشود که کشور را بی زورآوری گرداند؟ خب اگر آری پس چهگونه؟

بهرهی بیزانس و بهرهی مسلمانی در xa0نوزایش باخترزمین به چه اندازهست؟