از بندگی تا آزادگی

از اکنون بة گزشتة و آیندة مگریزیم ولی این را هم فراموش نکنیم کة ما اکنون را بر پایهٔ پندارهٔ خُد از گزشتة میفهمیم و بة امیدِ رسیدن بة آرزوهایمان دلخشیم و بر پایهٔ آرمان کار میکنیم....

پشیمان شدن همراهست با رنجی سترگ لیک امیدوارم که راهی باشد به رستن از رنج......

گفتةاند کة بیمهرگان هم چو مهرةداران در گاهِ تنیدگي مایةهایی دردزدا در تنشان پراکندة میشود پس شاید که آنان هم درد میکشند. گویا کة زیندگان هر چة روانی توانمندتر داشتة باشند؛ بیشتر درد میکشند و رنج میبرند. شاید... آه! چة غمبار و دلگزا... خب گویا کة اگر کة بخاهیم ماند و زیست؛ چارةای نداریم جز این کة پیهِ درد را بة تن و پیهِ رنج را بة دل بمالیم لیک نمیگویم کة راه بر کاستن از درد و رنج بستةاست. نه. هنوز امیدی هست... ...