از بندگی تا آزادگی

از پُولِس آوردةاند کة «خدا در مَسیها بود و جهان را با خُد آشتی میداد.» از یوهنّای انجیلنویس هم آوردةاند کة «سخن تن شد.» در میانِ مسیهاییانِ نخستین هم کسانی بودند کة دُکِتین برنامیدة میشوند. ایشان مسیها را خدایی آدمینما میپنداشتند و باور داشتند کة وی بة راستي بر دار زدة نشد. فرجامِ کارِ نشستِ خلکیدون کة در سالِ ۴۵۱ مسیهایین برگزار شد؛ این شد کة گفتند: مسیها هم بوندة خداییست و هم آدمیِ بوندةای. در کیشنامةی نیکاییّة هم آمدة بود کة مسیها و پدرِ سپند همگوهرند. اینگونة بود کة اندک اندک مسیها خدا شد!...

گفتةاند کة بیمهرگان هم چو مهرةداران در گاهِ تنیدگي مایةهایی دردزدا در تنشان پراکندة میشود پس شاید که آنان هم درد میکشند. گویا کة زیندگان هر چة روانی توانمندتر داشتة باشند؛ بیشتر درد میکشند و رنج میبرند. شاید... آه! چة غمبار و دلگزا... خب گویا کة اگر کة بخاهیم ماند و زیست؛ چارةای نداریم جز این کة پیهِ درد را بة تن و پیهِ رنج را بة دل بمالیم لیک نمیگویم کة راه بر کاستن از درد و رنج بستةاست. نه. هنوز امیدی هست... ...